Dzieje piosenki.

Na­ro­dzi­ła się w du­szy po­ety W łez mro­ku, Wy­wo­ła­na mi­ło­ścią ko­bie­ty, Jako tę­cza na ma­rzeń ob­ło­ku; Śpiew­nych dźwię­ków odzia­na su­kien­ką, Drgnie­niem ser­ca do­by­ta z ni­co­ści, Przy­szła na świat na­iw­ną pio­sen­ką Mi­ło­ści.

Upa­ja­ła me­lo­dyj­nym tchnie­niem Pierś mło­dą
I nad star­ców roz­wia­nym ma­rze­niem Słod­kich wspo­mnień ja­śnia­ła po­go­dą; Wzgó­rza brzmia­ły jej roz­kosz­nym echem, Prze­drzeź­nia­li ją fau­no­wie le­śni, Pło­che nim­fy wtó­rzy­ły z uśmie­chem Tej pie­śni.

Prze­szły wie­ki świe­żo­ści mło­dzień­czej I kra­sy - Nikt się te­raz ró­ża­mi nie wień­czy, Wcho­dząc z tro­ską co­dzien­ną w za­pa­sy; Nie słu­cha­ją już nimf co na łące I nie wtó­rzą piosn­kom w wie­czór let­ni; Za­głu­szy­ły dziś bu­rze hu­czą­ce Głos flet­ni.

Jed­nak pieśń ta, sta­ro­daw­na, grec­ka, Wciąż wra­ca! Nie­śmier­tel­nym swym uśmie­chem dziec­ka Chmur­ne nie­bo nad zie­mią wy­zła­ca, Wra­ca z każ­dą serc i wie­ków wio­sną, Peł­na dziw­nej, nie­spo­ży­tej siły I roz­ta­cza wko­ło woń mi­ło­sną Z mo­gi­ły.